molt¹ m. a-St., seit der 2. Hälfte des
9. Jh.s in Gl.: ‚Eidechse, Salamander; stellio‘
(vgl. nhd. mdartl. bair., tirol. molt-hund m.
‚Sumpfsalamander‘ [Schmeller, Bayer. Wb.² 1,
1595; Schöpf, Tirol. Id. 442; Schatz, Wb.
d. tirol. Mdaa. 2, 431], in anderer Bed. thür.,
märk., mittelelb. molt m. ‚Maulwurf‘ [Spangen-
berg, Thür. Wb. 4, 697; Bretschneider, Bran-
denb.-berlin. Wb. 3, 315; Kettmann, Mittel-
elb. Wb. 2, 1075 Molt²]; vgl. auch nass. molter
m. ‚Maulwurf‘ [Kehrein, Volksspr. u. Wb. von
Nassau 281]). Das ahd. Wort geht auf ur-
germ. *mul-đa- eigtl. ‚der Dunkelfarbige‘ (<
vorurgerm. *m-tó- ‚schmutzig, fleckig‘) zu-
rück. Zum Nebeneinander von Wörtern für
‚Schmutz, dunklere Farbe‘ und Tierbez. vgl. ai.
kaṣāya- ‚rot, Bodensatz, Schmutz, eine Mäu-
seart‘ (Hinweis von Sabine Ziegler). S. mol. –
Ahd. Wb. 6, 792; Splett, Ahd. Wb. 1, 631; Köbler,
Wb. d. ahd. Spr. 794; Schützeichel⁷ 227; Starck-
Wells 420; Schützeichel, Glossenwortschatz 7,
424.