birechan Gl. 2,663,11 (11. Jh., bair.).
709,27 (10./11. Jh., mfrk.): ‚zusammenschar-
ren; sopire‘ (mhd. berëchen ‚bescharren‘,
frühnhd. berechen ‚etw. verscharren, zuschar-
ren, [Getreide] einbringen, ernten, jmdn. begra-
ben, beerdigen‘, nhd. mdartl. pfälz. †berechen
sw.v. ‚bescharren, zuscharren‘ [Christmann,
Pfälz. Wb. 1, 701]; vgl. märk. berachen sw.v.
‚bearbeiten [von Ackerflächen]‘ [Bretschneider,
Brandenb.-berlin. Wb. 1, 542], schlesw.-holst.
beraken sw.v. ‚mit Erde bedecken, einscharren‘
[Mensing, Schleswig-holst. Wb. 1, 295 s. v. be-
rackern], meckl. beraken sw.v. ‚heranscharren,
erraffen‘ [Wossidlo-Teuchert, Meckl. Wb. 1,
764 beraken¹]; mndd. berāken sw.v. ‚verschar-
ren‘). – Ahd. Wb. 7, 785; Splett, Ahd. Wb. 1, 735;
eKöbler, Ahd. Wb. s. v. birehhan; Schützeichel⁷
256; Starck-Wells 477; Schützeichel, Glossen-
wortschatz 7, 359 f.