ruorida f. ō-St., Gl. 2,30,74 (Hs. Ende
des 10. Jh.s, Zeit des Gl.eintrags unbekannt) und
Gl. in Paris, lat. 8318 (wohl 11. Jh., alem. oder
rheinfrk.): ‚Bewegung; motio‘. Verbalabstrak-
tum mit dem Fortsetzer des Suff. urgerm.
*-iþō-. S. ruoren, -ida. – Ahd. Wb. 7, 1287;
Splett, Ahd. Wb. 1, 716; eKöbler, Ahd. Wb. s. v.
ruorida; Schützeichel⁷ 268; Starck-Wells 499;
Schützeichel, Glossenwortschatz 8, 41.
MK