rustih
Volume VII, Column 829
Symbol XML file TEI Symbol PDF file PDF Citation symbol Citation

rustih adj., nur in Gl. 1,10,16 (Pa).
11,16 (Ka, Ra). 208,27 (Kb) und 259,11 (Kb):
‚ländlich; rusticus‘ 〈Var.: rusti (Gl. 1,11,16
[Ra] mit Ausfall von -h unter Einfluss des nach-
folgenden hertlih)〉. Das Wort ist aus lat. rūsti-
cus adj. ‚zum Lande (Felde, Landgute) gehörig,
ländlich, Land-, Feld-, nach ländlicher Weise‘
entlehnt. – Eine Neuentlehnung aus nfrz.
rustique ‚rustikal‘ ist nhd. rustik adj. ‚rustikal‘.

Ahd. Wb. 7, 1302; Splett, Ahd. Wb. 1, 778; eKöbler, Ahd.
Wb. s. v. rustih; Schützeichel⁷ 268 (rustīh); Starck-Wells
500; Schützeichel, Glossenwortschatz 8, 48 (rustīh);
Seebold, ChWdW8 245; Graff 2, 553; Götz, Lat.-ahd.-
nhd. Wb. 581 (rusticus). – Schatz 1927: § 215 [S. 143];
Lessiak 1933: 212; Splett 1976: 61 f. 295. 389.

Mit ahd. rustih vergleichbare Entlehnungen
sind in den anderen germ. Sprachen nicht vor-
handen.
Aus dem frz. Fortsetzer von lat. rūsticus (s. u.)
sind entlehnt: nndl. rustiek adj. ‚ländlich, bäu-
risch‘; nwestfries. rustyk adj. ‚rustikal‘; me.
rustik adj. ‚ländlich‘, ne. rustic adj. ‚ländlich,
bäuerlich, rustikal, urig, derb‘; ndän. rustik adj.
‚rustikal‘, nnorw. rustikk adj. ‚dss.‘, nschwed.
rustik adj. ‚dss.‘.
Wohl nicht als eine Verkürzung oder Umwand-
lung von lat. rūsticus (so Magnússon, Ísl.
Orðsb. 781), sondern in Beziehung zur afrz.,
mfrz. Form ruiste (s. u.) steht nisl. rusti ‚Gro-
bian, Tölpel, Schalk‘; vgl. auch aisl. rósta f.
‚Kampf‘, nisl. rósta f. ‚dss.‘, das aus afrz. rustie
‚Lärm‘ stammt (Fischer 1909: 81).

Et. wb. Ndl. Ke-R 695; WNT s. v. rustiek; eFryske wb.
s. v. rustyk; eMED s. v. rustik adj.; Klein, Compr. et. dict.
of the Engl. lang. 2, 1367; eOED s. v. rustic adj. and n.;
Vries, Anord. et. Wb.² 452; Jóhannesson, Isl. et. Wb. 154.
1140 f. 1143; Fritzner, Ordb. o. d. g. norske sprog 3, 131;
ONP s. v. rósta¹; Jónsson, Lex. poet. 472; Holthausen,
Vgl. Wb. d. Awestnord. 232; Magnússon, Ísl. Orðsb. 774
(rósta¹). 781; Nielsen, Dansk et. ordb. 352; Ordb. o. d.
danske sprog Suppl. s. v. rustik²; NOB s. v. rustikk;
Hellquist, Svensk et. ordb.³ 2, 855; Svenska akad. ordb.
s. v. rustik.

Lat. rūsticus ist eine Ableitung mit dem Adj.
bildenden Suff. -ticus von lat. rūs, -ris n.
‚Land‘, das zur Wz. uridg. *reh₁- ‚öffnen‘ ge-
hört; dazu s. rûmi ‚weit, geräumig‘.
Im Rom. ist das Wort nirgendwo als unmittel-
bares Erbwort fortgesetzt: Es finden sich Neu-
entlehnungen und erneute Anlehnungen an die
lat. Form: afrz. ruiste, mfrz. ruiste ‚gewaltsam,
heftig‘, mfrz. rustre, nfrz. rustre ‚ungehobelt‘,
prov. ruste ‚derb, heftig‘, italien. rustico ‚länd-
lich, rustikal‘ (daraus mfrz., nfrz. rustique),
aokzitan. rustic ‚dss.‘.

Walde-Pokorny 2, 356 f.; Pokorny 874; LIV² 510; Walde-
Hofmann, Lat. et. Wb. 2, 454 f.; Ernout-Meillet, Dict. ét.
lat.⁴ 583; de Vaan, Et. dict. of Lat. 531; Körting, Lat.-
rom. Wb.³ Nr. 8227; Meyer-Lübke, Rom. et. Wb.³ Nr.
7468; Wartburg, Frz. et. Wb. 10, 592 ff.

S. auch rustîg.

RS

Information

Volume VII, Column 829

Show print version
Citation symbol Citation
Symbol XML file Download (TEI)
Symbol PDF file Download (PDF)

Lemma: