seltgilouf(i)AWB adj., in Gl. 2,289,49 (ca.
1000, bair.). 312,7 (Ende des 8. Jh.s, alem.
[Rb]): ‚selten; rarus‘. Determinativkomp. aus
*selta-, der Ableitungsbasis von seltan ‚selten‘
(s. d.) und einem Verbaladj. zu dem st. V. VII
giloufan ‚herbeikommen, vorkommen‘ (s. d., s.
auch s. v. laffan). Die Stammbildung als a- oder
ja-Stamm geht aus den Belegen nicht hervor. –
seltgiloufoAWB adv., in Gl. 4,222,20 (Mitte des 9.
Jh.s, bair.), B, GB: ‚selten; rarus‘. Adv. zu selt-
gilouf(i) (s. d.). – seltgilouftiAWB adj., nur in Gl.
2,319,30 (10. Jh.): ‚selten; rarus‘. Possessiv-
komp. aus *selta-, der Ableitungsbasis von
seltan ‚selten‘ (s. d.), und einem Verbalabstrak-
tum von dem st. V. VII giloufan ‚herbeikom-
men, vorkommen‘ (s. d., s. auch s. v. louft),
eigtl. ‚seltenes Vorkommen habend‘. – Splett,
Ahd. Wb. 2, 507. 806; eKöbler, Ahd. Wb. s. vv.
seltgiluof, seltgiluofi, seltgiluofo; Schützeichel⁷
276; Starck-Wells 516; Schützeichel, Glossen-
wortschatz 8, 156.
DSW