ursinnên sw.v. III, in Gl. 2,769,20
(10./11. Jh., frk.): ‚unsinnig sein; desipere‘. De-
nom. Verb von ursinni; zur Bildung vgl. Krahe-
Meid 1969: 3, § 185b. – Splett, Ahd. Wb. 1,
818; eKöbler, Ahd. Wb. s. v. ursinnēn; Starck-
Wells 683.
DSW