skrift f. i-St., im Abr und weiteren Gl.,
bei N, Npg, WH: ‚Schrift, Zeichen Buchstabe,
Aufzeichnung, Brief, geschriebenes Gesetz;
antigraphus, diptycha, epitaphium, forma, lit-
tera, litteratus, notula, opus, pagina, protocol-
lum, scripula, scriptum, scriptura, stilus, theo-
logia, theologus, testamentum‘ 〈Var.: -ph-〉. –
Mhd. schrift st.f. ‚Schrift, Geschriebenes, In-
schrift, Schreiben, Schreibkunst, die Heilige
Schrift‘, frühnhd. schrift f. ‚Schreiben, Brief,
Schriftstelle‘, nhd. Schrift f. ‚Art und Weise
des Schreibens, Schreibsystem, Schriftart, ge-
schriebenes Werk‘.
Splett, Ahd. Wb. 1, 860; eKöbler, Ahd. Wb. s. v. skrift;
Schützeichel⁷ 293; Starck-Wells 548; Schützeichel,
Glossenwortschatz 8, 390; Seebold, ChWdW8 264; Graff
6, 569; Heffner 1961: 128; Lexer 2, 798; Götze [1920]
1971: 195; Diefenbach, Gl. lat.-germ. 38 (antigraphus).
183 (diptycha). 205 (epitaphium). 334 (litteratus). 383
(notula). 405 (pagina). 468 (protocollum). 521 (scrip-
tura). 578 (theologia, theologus); Götz, Lat.-ahd.-nhd.
Wb. 378 (littera). 453 (opus). 594 (scriptum, scriptura).
663 (testamentum); Dt. Wb. 15, 1736 ff.; Kluge²¹ 680;
Kluge²⁵ s. v. schreiben; ePfeifer, Et. Wb. s. v. Schrift.
In den anderen germ. Sprachen entsprechen:
mndd. schrift f. ‚Schrift, Schreiben, Schreib-
kunst, Niederschrift, Schriftstück, Inschrift‘;
andfrk. skrift f. ‚Schrift, Geschriebenes (in
der Verbindung thie hēligo skrift ‚die Heilige
Schrift‘), frühmndl. scrift n. ,Schrift, Schreiben,
Geschriebenes‘, mndl. schrift, scricht f./n. ‚dss.‘,
nndl. schrift f./n. ‚Schrift, Schreibart, Geschrie-
benes‘; afries. skrift, skrifta, skreft m./f./n.
‚Schrift, Schreiben, die Heilige Schrift, (Ein-
trag in das) Gerichtsregister‘, nwestfries. skrift
m./f./n. ‚Schrift, Schreiben, Geschriebenes‘,
als n. ‚die Heilige Schrift‘, saterfries. skrift f.
‚Schrift, Geschriebenes‘; ae. scrift m. ‚Strafe,
Buße, Beichtvater‘, me. shrift ‚Beichte, Buße‘,
ne. shrift ‚dss.‘: < westgerm. *skrif-ti-. Teils
aus dem Westgerm. und teils aus lat. scriptum
sind die nordgerm. Wörter entlehnt; vgl. aisl.
skript, skrift f./n. ,Malerei, Zeichnung, Sticke-
rei, Beichte, Buße‘, nisl. skrift f. ,Schrift, Ge-
schriebenes‘, fär. skrift, ndän. skrift ,Schrift,
Schreiben, Geschriebenes‘, nnorw. skrift ,dss.‘,
nschwed. skrift ,Schrift, Beichte‘. Dabei stammt
das (seltenere) n. Genus im Aisl. aus dem Lat.,
die Bed. ,Geschriebenes‘ aus dem Mndd., die
Bed. ,Buße, Beichte‘ aus dem Ae.
Seebold, Germ. st. Verben 420; Lasch-Borchling, Mndd.
Handwb. 3, 143 f.; Schiller-Lübben, Mndd. Wb. 4, 137;
ONW s. v. skrift; VMNW s. v. scrift; Verwijs-Verdam,
Mndl. wb. 7, 758 ff.; Franck, Et. wb. d. ndl. taal² 598;
Vries, Ndls. et. wb. 631; Et. wb. Ndl. S–Z 117; WNT s. v.
schrift; Boutkan, OFris. et. dict. 355; Hofmann-
Popkema, Afries. Wb. 444 f.; Richthofen, Afries. Wb. 1053;
eFryske wb. s. v. skrift; Dijkstra, Friesch Wb. 3, 125;
Fort, Saterfries. Wb.² 540; Holthausen, Ae. et. Wb. 283;
Bosworth-Toller, AS Dict. 841 f.; eMED s. v. shrift n.;
Klein, Compr. et. dict. of the Engl. lang. 2, 1439; eOED
s. v. shrift n.; Vries, Anord. et. Wb.² 504; Jóhannesson, Isl.
et. Wb. 1167; Fritzner, Ordb. o. d. g. norske sprog 3, 382 f.;
ONP s. v. skrift¹; Jónsson, Lex. poet. 513; Holthausen,
Vgl. Wb. d. Awestnord. 258; Magnússon, Ísl. Orðsb. 862;
Falk-Torp, Norw.-dän. et. Wb. 2, 1027; Nielsen, Dansk
et. ordb. 377; Ordb. o. d. danske sprog 19, 858 ff.; eSuppl.
s. vv. skrift¹, skrifte¹; Torp, Nynorsk et. ordb. 619; NOB
s. v. skrift; Hellquist, Svensk et. ordb.³ 2, 947 f.; Svenska
akad. ordb. s. vv. skrift subst.¹, skrift subst.².
Westgerm. *skrifti- ist zu dem st. V. *skrīƀe/a-
gebildet, das aus lat. scrībere entlehnt ist (s.
skrîban). Bemerkenswert ist die Stammbildung
mit dem Suff. *-ti- bei Schwundstufe der Wz.,
die im Germ. viele Parallelen findet (vgl. Krahe-
Meid 1969: 3, § 123), jedoch nicht aus lat. scrip-
tum n. ,Geschriebenes‘ stammen kann, da dies
ein n. o-St. (entsprechend einem germ. a-St.) ist.
Walde-Pokorny 2, 586; Pokorny 947.
S. skrîban.
DSW