soumri m. ja-St., in Gl. ab Ende des 8.
Jh.s: ‚Lasttier, Reitknecht; burdo, dromedarius,
mulus, sagmarius, strator, veredus‘ (mhd.
soumære st.m. ‚Lasttier, Reitknecht‘, nhd.
[veraltet] Säumer m. ‚Lasttier, Lasttierhalter‘;
as. sōmari m. ‚Lasttier‘, mndd. sö̂mer[e] m.
‚Pferd mit Packsattel, Last, Pfosten‘; ae. sēa-
mere m. ‚Lasttier‘). Nomen agentis zu soum²
mit Suff. -ri (s. dd.; vgl. lat. sagmarius m.
‚Lasttier‘). – intsoumen sw.v. I, in Gl. ab dem
11. Jh.: ‚den Packsattel abnehmen; desternere‘
(as. andsōmian ‚den Packsattel abnehmen‘).
Denom. von soum² (s. d.; vgl. Riecke 1996:
303 f.). – soumgiziugi n. ja-St., in Gl. ab dem
11. Jh.: ‚Gepäck (von Lasttieren), Packtaschen;
sitarcia‘. Determinativkomp. aus soum² und
giziugi (s. dd.). – Splett, Ahd. Wb. 1, 896.
1192; eKöbler, Ahd. Wb. s. vv. intsoumen, sou-
māri, soumgiziugi; Schützeichel⁷ 303; Starck-
Wells 569 f.; Schützeichel, Glossenwortschatz
9, 43 ff.
DSW