angusten sw.v. I ‚in Angst sein, angustiari, an-
gerari, coangustari, anxius esse; ängstigen, angere,
anxiare‘ (mhd. angesten, nhd. ängsten; mndd.
ang[e]sten; mndl. anxten). – giangusten sw.v. I,
Gl. 1, 272, 66: ‚in Kummer versetzen, angere‘;
Tatian 116,6: ‚bedrängen, coangustare‘ (mhd. ge-
angsten). – irangusten sw.v. I, Gl. 1, 28, 17: ‚äng-
stigen, anxiare‘. S. angust. – Ahd. Wb. I, 525 f.;
Schützeichel³ 8; Starck-Wells 29.