mergila ? f. ō(n)-St., nur in Gl. 3,350,10
(SH, Ende des 12. Jh.s): ‚Mergel, Ton(erde); ar-
gilla‘ (mndl. mergel f. ‚dss.‘). Das Wort ist aus
mlat. margila f. ‚Mergel‘ (Niermeyer, Med. Lat.
lex.² 2, 855) entlehnt. S. mergil. – Ahd. Wb. 6,
471; Starck-Wells 408 (s. v. mergil); Schützei-
chel, Glossenwortschatz 6, 334 (s. v. mergil). –
Lüschen 1979: 273.
MK